Lucyna Harc

Lucyna Harc (ur. 1968 w Wałbrzychu) jest polską historyk specjalizującą się w archiwistyce, historii Śląska, historiografii oraz naukach pomocniczych; nauczycielka akademicka związana z Uniwersytetem Wrocławskim. Od 2020 roku zajmuje stanowisko zastępcy naczelnego dyrektora Archiwów Państwowych.

W 1975 roku przeprowadziła się do Radomska, gdzie uczęszczała kolejno do Szkoły Podstawowej nr 9, a następnie I Liceum Ogólnokształcącego. Tam również zdała egzamin maturalny w 1987 roku. W latach 1987–1992 studiowała historię na Wydziale Nauk Historycznych i Pedagogicznych Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie uzyskała tytuł magistra po obronie pracy „Polityka wewnętrzna ostatnich Antoninów (Marka Aureliusza, Lucjusza Werusa i Commodusa)”, napisanej pod kierunkiem prof. dra hab. Tadeusza Kotuli.

Bezpośrednio po ukończeniu studiów została zatrudniona na macierzystej uczelni w Instytucie Historycznym UWr jako asystent w Zakładzie Nauk Pomocniczych Historii i Archiwistyki. W 2000 uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie historii o specjalności nauki pomocnicze historii na podstawie rozprawy „Samuel Beniamin Klose na tle nowożytnej historiografii śląskiej do końca XVIII w. Studium historiograficzno-źróddoznawcze”, napisanej pod kierunkiem prof. Kazimierza Bobowskiego. Rok później otrzymała stanowisko adiunkt w macierzystym instytucie. W 2012 została wybrana na zastępcę dyrektora Instytutu Historycznego UWr do spraw ogólnych. W 2019 habilitowała się na podstawie zbioru publikacji „Od Joachima Cureusa do Johanna Gottloba Worbsa. Śląska historiografia doby nowożytnej.” Za swoje osiągnięcia naukowe, dydaktyczne i organizacyjne otrzymała liczne nagrody rektora Uniwersytetu Wrocławskiego oraz w 2010 Medal Komisji Edukacji Narodowej.

17 lutego 2020 powołana na stanowisko zastępcy Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych.